Naalala Mo Pa Ba

courtesy of CyberDJron

Si Nanay ay nasa bahay pag-uwi namin galing sa
paaralan; Walang mga bakod at gate ang
magkakapit-bahay, kung meron, gumamela lang; 10
sentimos o diyes lang ang baon: singko sa umaga,
singko sa hapon; Merong free ang mga patpat ng ice
drop: buko man o munggo. Pakikinig ng drama sa
radio, tulad ng Simatar, Kapitan Radam, mga liham
kay tiya Delly at sa gabi naman ang gabi ng lagim
tinatakpan ang iyong tenga kapag naririnig mo ang
alulong ng aso…. Naa-alala mo pa ba?

Mataas ang paggalang sa mga guro at ang tawag sa
kanila ay Maestro/a: Di binibili ang tubig, pwedeng
maki-inom sa di mo kakilala. Malaking bagay na ang
pumunta sa ilog para mag-picnic, o kaya sa tumana;
Grabe na ang kaso pag napatawag ka sa principal’s
office o kaya malaking kahihiyan kapag bagsak ka sa
exams; Simple lang ang pangarap: makatapos,
makapag-asawa, mapagtapos ang mga anak…

Pwedeng iwan ang sasakyan at ibilin sa hindi mo
kakilala; wala namang lock ang mga jeep na Willy’s
noon. Mayroon kaming mga laruan na gawa namin at
hindi binili: trak-trakan (gawa sa rosebowl ang
katawan at darigold na maliit ang mga gulong,
“sketeng” (scooter) na bearing na maingay ang mga
gulong at de-sinkong pako para sa preno; patining na
pinitpit na tansan lang na may 2 butas sa gitna para
suotan ng sinulid (pwede pang makipag-lagutan) ;
sumpak, pilatok, boca-boca, borador, atbp. Di
nakikialam ang mga matanda sa mga laro ng mga bata:
kasi laro nga iyon. Maraming usong laro at maraming
kasali: laste, gagamba, turumpo, tatsing ng lata,
pera namin ay kaha ng Philip Morris, Malboro,
Champion (kahon-kahon yon!) May dagta ang dulo ng
tinting na hawak mo para makahuli tutubi, nandadakma
ka ng palakang tetot, pero ingat ka sa palakang
saging dahil sa kulugo; Butas na ang sakong ng
Spartan mong tsinelas – suot mo pa rin; Namumugalgal
ang pundiya ng kansolsilyo mo kasi
nakasalampak ka sa lupa. Sa modernong buhay at sa
lahat ng kasaganaan sa high technology.. . di ba
minsan nangarap ka na rin… mas masaya noong araw!

Sana pwedeng maibalik… Takot tayo ngayon sa buhay.
Kasi maraming napapatay, nakikidnap, maraming addict
at masasamang loob… Noon takot lang tayo sa ating
mga magulang at mga lolo at lola. Pero ngayon, alam
na natin na mahal pala nila tayo kayat ayaw tayong
mapahamak o mapariwara.. .. Na una silang nasasaktan
pag pinapalo nila tayo… Balik tayo sa nakaraan
kahit saglit… Bago magkaroon ng internet,
computer, at cellphone. Noong wala pang mga drugs at
malls. Bago pa nauso ang counter strike at mga gameboys.

Tayo noon…

Doon …

Tinutukoy ko ang harang taga o tumbang preso kapag
maliwanag ang buwan; Ang pagtatakip mo ng mata pero
nakasilip sa pagitan ng mga daliri pag nanonood ka
ng nakakatakot sa “Mga Aninong Gumagalaw” Unahan
tayong sumagot sa Multiplication Table na kabisado
natin, kasi wala namang calculator. Pag-akyat natin
sa mga puno; pagkakabit ng kulambo, lundagan sa kama
; Pagtikwas o pagtitimba sa poso; pingga ang
pang-igib ng lalake at may dikin naman ang ulo ng
babae; Inaasbaran ng mga suberbiyo; Nginig na tayo
pag lumabas na ang yantok-mindoro o buntot-page.
Nai-sako ka rin ba? O kaya naglagay ka ba ng karton
sa pwet para hindi masakit ang tsinelas o sinturon?

Pamimili ng bato sa bigas; tinda-tindahan na puro
dahon naman; bahay-bahayan na puro kahon; naglako ka
ba ng ice-candy o pandesal noong araw? Karera sa
takbuhan hanggang maubos ang hininga; pagtawa
hanggang sumakit ang tiyan; Meron pa bang himbabao,
kulitis at pongapong? O kaya ang lukaok, susuwi at espada?

Susmaryosep ang nadidinig mo pag nagpapaligo ng
bata… Estigo santo kapag nagmamano. Mapagod sa
kakalaro, minsan mapalo; matakot sa “berdugo” at sa
“kapre”; Tuwang-tuwa kami pag tinalo ang tinale ni
itay kasi may tinola!

Yung crush mo?

Pag recess: mamimili ka sa garapon ng tinapay
-alembong, taeng-kabayo o biscocho? Pwede ring ang
sukli ay kending Vicks (meron pang libreng singsing)
o kaya nougat o karamel; Kung gusto mo naman -
pakumbo o kaya kariba, mas masaya kung inuyat;
Puriko ang mantika, at mauling na ang mukha at ubos
na ang hininga mo sa ihip kasi mahirap magpa-rikit
ng apoy.

Madami pa… Masarap ang kamatis na piniga sa kamay
at lumabas sa pagitan ng daliri para sa sawsawan;
ang palutong pag isawsaw sa sukang may siling
labuyo; ang duhat kapag inalog sa asin; ang isa-sang
isubo ang daliri kasi puno na ng kanin… Halo-halo:
yelo, asukal at gatas lang ang sahog; Sakang ang
lakad mo at nakasaya ka kasi bagong tuli ka; o
naghahanap ka ng chalk kasi tinagusan ang palda mo
sa eskwelahan.

Lipstick mo ay papel de hapon; Labaha ang gamit para
sa white-side-wall na gupit; Naglululon ka ng banig
pagkagising; matigas na amirol ang mga punda at
kumot; madumi ang manggas ng damit mo kasi doon ka
nagpapahid ng sipon, di ba? Pwede rin sa laylayan…
May mga program kapag Lunes sa paaralan; May
pakiling kang dala kung Biyernes kasi magi-isis ka
ng desk. Di ba masaya? Naalala mo pa ba? Wala nang
sasaya at gaganda pa sa panahon na yon… Masaya
noon at masaya pa rin tayo ngayon habang ina-alaala
iyon… Di ba noon… Ang mga desisyon ay ginagawa
sa awit na “sino ba sa dalawang ito? Ito ba o ito?”
Pag ayaw ang resulta di ulitin: “sino ba sa dalawang
ito? Ito ba o ito?”… Awit muna: Penpen de Serapen,
de kutsilyo, de almasen. How how the carabao
batuten… Presidente ng klase ay ang
pinakamagaling, hindi ang pinaka-mayaman; Masaya na
tayo basta sama-sama kahit hati-hati sa kokonti;
Nauubos ang oras natin sa pagku-kwentuhan, may oras
tayo sa isat-isa; Naaasar ka kapag
marami kang sunog sa sungka; kapag buro ka sa
pitik-bulag o matagal ka ng taya sa holen. Yung
matatandang kapatid ang pinaka-ayaw natin pero sila
ang tinatawag natin pag napapa-trouble tayo. Di
natutulog si Inay, nagbabantay pag may trangkaso
tayo; meron tayong itlog na nilaga at Royal sa tabi at
pahihigupin ng mainit na Royco.

Kung naaalaala mo ito… nabuhay ka na sa KAPAYAPAAN!

Pustahan tayo nakangiti ka pa rin! Kung naka-relate
ka sa lahat ng nabanggit sa itaas, ibig sabihin lang
niyan ay………. … MATANDA ka na! he he he…
pero kung hindi ka maka-relate, padala mo na lang sa
akala mo ay kapanahunan nya ito para maalala din
niya at mangiti rin siya.